Shigurui to stosunkowo świeże anime, bo wyprodukowane w 2007 roku. W zasadzie trudno sprecyzować gatunek. To rozgrywki między samurajami, dramat i ostra, krwawa jatka.

Fabuła zaczyna się w roku 1633 od seppuku Tadanagi Tokugawy, młodszego brata szoguna. Była to kara za nieco dziwny styl bycia. Następnie akcja cofa się o 4 lata, do turnieju zorganizowanego właśnie przez Tadanagę. Był to turniej samurajów, jednak miecze którymi mieli walczyć miały być prawdziwe, a nie ćwiczebne. W tym momencie do walki turniejowej staje dwóch samurajów i jednocześnie głównych bohaterów całego anime. Są to jednoręki Fujiki Gennosuke i niewidomy Irako Seigen. Następuje kolejna retrospekcja, tym razem o siedem lat. Do dojo, w ktorym trenuje Fujiki {wtedy oburęczny}, które to zresztą było jedną z najlepszych szkół w okolicy, trafia bezimienny samuraj chcący wyzwać na pojedynek mistrza. owym bezimiennym jest Irako Seigen {wtedy jeszcze miał wzrok sokoli}.
Reszty fabuły nie zdradzam, zaznaczę jednak, że nie jest jakoś specjalnie dynamiczna i szybka, ale trzyma w napięciu właściwie całe 12 odcinków. Dominują tu przede wszystkim rozmowy. Nie są toczone w jakichś szczególnych miejscach, bo w takich wypadkach nie tło jest najważniejsze, a dialog właśnie.
Jeśli chodzi o kreacje bohaterów, to moim zdaniem nie można dokonywać ścisłych podziałów na protagonistów i antagonistów. Bywa, że dana postać robi coś naprawdę dobrego, by po chwili zachlastać jakąś osobę.
Właśnie krwawa jatka jest tu ciekawym elementem. Mimo braku akcji jak w filmach ze Schwarzeneggerem to jeśli dochodzi do rozlewu krwi {do kilku w odcinku} to sam Q. Tarantino nie powstydziłby się takich akcji. Ma to również związek ze świetną kreską i stroną techniczną, które tu są bez zarzutu. W związku z tym, że to anime, pewne brutalne sceny można pokazywać o wiele ciekawiej niż normalne kino na to pozwala. Przez co przemoc w Shigurui jest dziełem sztuki zachwycającym oczy widza. Wyobraźnia twórców w tych właśnie kwestiach raczej nie była ograniczana normami moralnymi {podejrzewam, że te chlały z twórcami Ergo proxy np.}.
Dzięki temu, że Shigurui jest w sposób naprawdę intrygujący przedstawiona dramatyczna historia pewnych ludzi. Dzięki dopracowanej stronie technicznej i dużym zaangażowaniu aktorów efekt końcowy jest po prostu niesamowity i zwala z nóg. Nie jest to serial dla ludzi wrażliwych lub oczekujących zadym w groteskowym stylu. Tu nie ma humoru, a wszystko jest śmiertelnie poważnie {przeważnie b. śmiertelnie}.
Oczywiście ktoś {np. Ritual} może potraktować to anime jako przerost formy nad treścią i zjechać je jak tylko się da. Niemniej jednak uważam, że przynajmniej spróbować obejrzeć jest warto.
Dla niektórych rekomendacją może być fakt, że reżyserował to ten sam gość co "Texhnolyze".

A teraz garść skrinów.


Irako Seigen. Niewidomy samuraj. Nie musi jeść cytryn, żeby się tak krzywić.




Fujiki Gennosuke. Twarda sztuka. Nie ma się co sugerować tym chlaśnięciem na twarzy.


I na koniec taki plakacik promujący czy coś:


rit i tak woli Hakkenden

Ten wpis był edytowany przez x-mag: 21-01-2009, 12:19

Właśnie niedawno zastanawiałem się czy nie dorawać gdzieś Shigurui, bo z opisów wygląda całkiem całkiem.

Skąd wy takie pierdoły wynajdujecie.

W Sowieckiej Rosji pierdoły wynajdują Ciebie.


{przepraszam, musiałem}

Nie bluźnijcie na Rosję Sowiecką!

Właśnie dostałem w swoje łapska Za niedługo wrażenia.

Jestem zaskoczony bardzo pozytywnie. Co złego by nie mówić jedno z lepszych anime, traktujących o samurajach. Może nie wszystko jest idealne, ale jako całość - bdb, taka trochę przesycona forma sprawdza się znakomicie. I niech nikogo nie zmyli znakomita oprawa, bo nie oprawa jest tu najlepsza. A co? A mianowicie klimat, jedno z niewielu anime z cyklu "mistrz i katana" w którym jest tak klimatycznie, miejscami wręcz duszno. Gros złych komentarzy odnośnie tytułu tyczył się jego płytkości, że jest niby krwista sieczka i nic więcej. Zupełnie się nie zgadzam. Można zrobić krwistą sieczkę i można zrobić znakomitą krwistą sieczkę z wisienką. I Shigurui jest tą drugą opcją. Jest brutalnie, bo wymaga tego konwencja, nie jest to tytuł na dobranockę dla dzieci.
Udźwiękowienie penetruje zakamarki umysłu. Jest jednym z największych plusów serii. Walki też są specyficzne, nie ma latania w koło i naparzania kataną we wszytskie strony świata jak np. w Samurai Champloo. Przeważnie walka toczy się najpierw w głowach przeciwników, a dopiero później jedno, dwa cięcia i mamy koniec. Świetne.
Co do minusów... fabuła jednak w dość krwistym tytule, nie zawsze u autorów jest na pierwszym planie. Tak samo tutaj, można było dopieścić całą historię. A tak jest jak jest, ale kij z tym. Jest nieźle, ale w żadnym wypadku ekstraklasa to nie jest. Irytował mnie narrator, chyba lepiej byłoby ograniczyć się do samego tekstu wyświetlanego na ekranie. A tak kolo pitoli jakby to była dobranocka.
Dobra bo się rozpisałem, osobiście polecam. W mojej skali: 8+/10.

Jest to moim zdaniem genialne anime, prócz genialnej kreski i muzyki, opowieść jest także genialna, proszę pamiętać że jest to na podstawie mangi, która opisuje wydarzenia dziejące się po ostatnim odcinku, między innymi tłumaczy dlaczego Gennosuke nie ma ręki itp. Polecam wszystkim do obejrzenia anime, a tym co obejrzeli anime aby przeczytali mangę.